Column: Ode aan Dick Reitsma

AfbeeldingWaar ik ook werkte, elke week kwam de helaas veel te vroeg overleden Dick Reitsma langs met zijn oesters en andere spannende schelpdieren. De Boterhoeve, De Hoefslag, Het Amstelhotel of ’t Oude Raadthuys in Woudrichem waar ik voor het eerst zelf chef was; Reitsma was erbij. Dick werd al snel een begrip in culinair Nederland: als je mooie oesters wilde hebben moest je bij Dick zijn. Veel grote chefs wilden bij hem kopen. Soms werden door de toenemende vraag naar ‘zijn’ oesters de taken bij de familie verdeeld en kwam zoon Ron of dochter Marja de oesters leveren want alles moest zo snel mogelijk, kraakvers dus, worden afgeleverd. Hoofdzakelijk waren dat wilde creuzes, fines de claires of kleine Buchot mosseltjes afkomstig uit het Noord-Franse Bretagne, het tweede thuis van de familie. Soms waren er scheermessen, amandes, alikruikjes, venusschelpen of petoncles. Maar ook vaak de nog levende kleine coquilles uit Erquy. Wekelijks stuurde Dick zijn Lada richting Bretagne om op de terugweg al zijn klanten met oesters te verblijden. Dat zullen wat kilometers geweest zijn! Soms had hij belonettes bij zich, de kleine platte oestertjes zo groot als een rijksdaalder. Die serveerden we trots bij het apéritief. Dick nam altijd even de tijd om bij te praten, dronk een watertje en rookte zijn vertrouwde Caballero zonder filter. Met onvervalst Rotterdams accent riep hij dan ‘budankt manne, goeie zaakuhh, tot vollugunde week maar weer!’ Later ben ik, als onderbreking tijdens onze vakantie, met mijn Marianne en onze toen nog kleine kinderen, bij Dick en zijn gezin in hun Bretonse stacaravan op bezoek geweest. Dat vonden wij heel speciaal en ik had toen nog geen idee dat dat de laatste keer zou zijn dat ik Dick in leven zou zien. Heerlijk in de open Franse natuur genoten we van de omringende stromende bergbeken en voor het oog voorbij springende zalmen. Een dergelijk relatief eenvoudig bezoekje werd door de hele familie zeer op prijs gesteld. Rotterdamse gastvrijheid in Bretagne! Na een kop stevige huisgemaakte vissoep en een pittig glas illegaal gestookte Calvados vervolgden we onze reis. Dick was een gouwe kerel. Bijna altijd als ik oesters aan het openen ben moet ik even aan hem denken. Voor mij blijft Dick voor altijd De Oesterman.

De volgende keer: de lekkerste zuurkool 

Advertenties

5 thoughts on “Column: Ode aan Dick Reitsma

  1. Dank je wel, Ron, voor deze mooie woorden over mijn vader. Wat heerlijk om te horen dat die mooie tijd niet alleen door mij niet vergeten is, maar ook door jou…
    Marja Reitsma

    Like

  2. ik heb ook hele goede herinneringen over je vader. Zolang mensen nog over hem praten is hij er nog steeds in de meest positieve zin. Geniet daarvan!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s